دکتر دبیکی که یکی از مشهورترین جراحان قلب در تاریخ محسوب می‌شود، احساس ‏کرد ظرف چند ثانیه قلبش از کار خواهد افتاد. ‏ دکتر دبیکی در مورد شرایطش در آن زمان چنین می‌گوید:

«برایم پیش نیامده بود که به ‏‏911 یا پزشکم تلفن کنم. احمقانه است، وقتی این حادثه برای من رخ داد، حس کردم ‏زندانی سینه‌ام شده‌ام. درد غیرقابل تحمل بود. در آن هنگام با خودت فکر می‌کنی چه ‏کاری می‌توانی برای تسکین دردت انجام دهی. درد آنقدر شدید است که آدم می‌خواهد ‏ایست قلبی را به عنوان تنها راه خلاص شدن از آن درد عذاب‌آور قبول کند»‏.

ولی وقتی قلب دکتر دبیکی به ضربان ادامه داد، وی مشکوک شد که نکند حمله قلبی ‏نداشته. او معاینات و چک‌آپ‌های دوره‌ای انجام داده بود که، خطری برای حمله در وی ‏پیدا نکرده بودند. در این هنگام بود که دکتر دبیکی مشکوک شد که دچار دیسکشن آئورت ‏شده است.‏ در واقع هیچ کس به اندازه دکتر دبیکی در جهان یافت نمی‌شد که صلاحیت چنین ‏تشخیصی را داشته باشد، چرا که زمانی که وی جوان بود برای نخستین بار روش ‏جراحی برای ترمیم دیسکشن آئورت ابداع کرده بود. از آن زمان تا کنون این جراحی دست ‏کم 100 هزار بار در سراسر دنیا انجام شده است.‏

در آن هنگام که دکتر دبیکی دچار درد شده بود، خانم دبیکی و دخترش الگا، در منزل ‏نبودند، آنها وقتی به منزل برگشتند دیدند دکتر روی تخت نشسته، وی نخواسته بود به ‏آنها بیماری‌اش را اطلاع دهد، وی به همسر و دخترش دروغ گفت و ادعا کرد که بعد از ‏خواب دچار کشیدگی عضلانی شده است.‏ ‏ «نمی‌خواستم کاترین را از تشخیص خودم آگاه کنم، چون در این صورت او متوجه می‌شد ‏من به زودی خواهم مرد.»‏ همسر دکتر دبیکی از دو نفر از دوستان و همکاران وی خواست که منزل بیایند، آنها هم ‏بعد از صحبت با دکتر دبیکی به دیسکشن آئورت شک کردند، و تشخیص دادند که او به ‏سی‌تی اسکن و کارهای تصویربرداری دیگر نیاز دارد، ولی دکتر دبیکی تا 3 ژانویه با این ‏کارها موافقت نکرد.‏ بعد از اینکه اقدامات رادیولوژیک انجام شد معلوم شد که دکتر دبیکی نوع 2 دیسکشن ‏آئورت را بر اساس سیستم طبقه‌بندی‌ دیسشکن آئورت دارد،‌همان سیستم ‏طبقه‌بندی‌ای که خود دکتر دبیکی به وجود آورده بود. به ندرت شخصی می‌تواند از چنین ‏نوع دیسکشنی جان سالم به در برد.‏

در طی 50 سال گذشته، دکتر دبیکی توانسته شیوه جراحی قلب را به کلی تغییر دهد. ‏او جزو نخستین کسانی است که عمل بای‌پس شریان‌های کرونری قلبی را انجام داده ‏است. دکتر دبیکی توانسته چندین نسل از جراحان را در کالج پزشکی ‏Baylor‏ پرورش ‏دهد و موفق شده‌ بیش از 60 هزار بیمار را مورد عمل جراحی قرار دهد. ‏ وی در سال 1996 با درخواست بوریس یلتسین به مسکو رفت تا عمل جراحی بای‌پس ‏وی را انجام دهد.‏

اما در آن بعد از ظهر، دکتر دبیکی با تجربه جدیدی روبرو بود، او در جایگاه یک بیمار مبتلا ‏به دیسکشن آئورت قرار گرفته بود.‏

اما داستان بهبود دکتر دبیکی به این سادگی‌ها هم نبوده است، چرا که خود وی تا اواخر ‏ماه ژانویه از بستری شدن در بیمارستان امتناع کرد. او واهمه داشت که انجام این عمل با ‏توجه به شرایط سنی‌اش وی را از لحاظ ذهنی یا بدنی علیل کند. به گفته خودش ‏‏«ترجیح می‌دادم بمیرم»‏ .

او تصمیم گرفت در خانه مراقبت‌های پزشکی دریافت کند. در طول ساعات شبانه‌روز ‏پزشکان بارها با منزل وی تماس می‌گرفتند تا مطمئن شوند فشار خون وی از حد معینی ‏تجاوز نمی‌کند تا منجر به پاره شدن آئورت نشود. پرستاران غذا و نوشیدنی وی را کنترل ‏می‌کردند. وی گاهگاهی به بیمارستان برده می‌شد تا تصویربرداری‌های مختلف رویش ‏انجام شود.‏

در روز ششم ژانویه وی اصرارکرد که برای ارائه مقاله‌اش به آکادمی پزشکی، مهندسی ‏و علوم تگزاس برود، آکادمی‌ای که خودش از اعضای مؤسس آن بود. برندگان جایزه‌های ‏نوبل از اعضای این مجمع بودند.‏ دکتر دبیکی به این جلسه رفت و به هر ترتیب بود، مقاله‌اش را قرائت کرد، سرجایش ‏نشست تا به مقاله بعدی گوش کند که تصادفا درباره خطرات کشنده آنوریسم آئورت بود.‏ سرانجام وی در ضیافت نهار آکادمی شرکت کرد و به خانه برگشت.‏ دکتر لوبه ‏Loebe‏ یکی از کسانی که در اولین شب بیماری به منزل دکتر دبیکی آمده بود ‏می گوید :«او اتوریتی زیادی دارد، طوری که نمی‌شود جلوی وی ایستاد و گفت باید چه ‏کاری انجام دهد.»‏

ولی با گذشت زمان پزشکان دیگر نمی‌توانستند فشار خون دبیکی را به درستی کنترل ‏کنند، تغذیه وی بد شده بود، تنفس‌های کوتاه پیدا کرده بود، کلیه‌هایش نارسا شده بود ‏و مایع در فضای پریکاردیال جمع شده بود که مطرح‌کننده این مسئله بود که آنوریسم در ‏حال نشت است.‏ سرانجام در 23 ژانویه وی رضایت داد در بیمارستان بستری شود. تصویربرداری‌ها نشان ‏دادند،‌اندازه آنوریسم زیاد شده و از 5.2 سانتیمتر در 3 ژانویه به 6.6 رسیده است. ‏پزشکان سی‌تی اسکن را به وی نشان دادند و جراحی را پیشنهاد کردند ولی باز دکتر ‏دبیکی اصرار کرد که چند روز بعد مجددا ارزیابی شود. ‏

در 9 ژانویه اندازه آنوریسم به ‏‎7.5‎‏‌سانتیمتر رسیده بود، دکتر دبیکی ناهشیار شده بود و ‏نزدیک مرگ بود. به وضوح باید کاری انجام می‌شد.‏ در اوایل ژانویه وضعیت سلامتی وی بدتر شده بود و ناهشیار هم شده بود. اینجا بود که ‏همکار و همراه 40 ساله وی دکتر جورج نون ‏George P. Noon‏ تصمیم گرفت به عنوان تنها ‏راه درمان، به جراحی روی آورد. اما متخصص بیهوشی بیمارستان از بیهوش کردن این ‏بیمار مشهور خودداری کرد، زیرا که تا به آن روز چنین جراحی‌ای روی شخصی با آن سن ‏و با آن وضعیت سلامتی انجام نشده بود. به علاوه دکتر دبیکی ورقه‌ای امضاء کرده بود که ‏انجام ‏CPR ‎‏ و جراحی روی خود را ممنوع کرده بود. ‏

در طبقه دوازدهم بیمارستان ‏Methodist‏، در نیمه شب جلسه اضطراری «کمیته اخلاق» ‏بیمارستان تشکیل شد. در این جلسه همسر دکتر دبیکی –کاترین- بدون اجازه وارد شده ‏بود تا درخواست کند بدون درنگ جراحی انجام شود.‏ سرانجام کمیته اخلاقی با جراحی موافقت کرد. یک متخصص بیهوشی که همکار دکتر ‏دبیکی بود وی را بیهوش کرد تا عمل جراحی 7 ساعته آغاز شود. ‏ برای محافظت مغز و سایر اعضا، بدن دکتر دبیکی سرد شد. جراحان با یک پیوند  ‏داکرون 6 تا 8 سانتیمتری، قسمت آسیب‌دیده را تعویض کردند. این گرفت درست شبیه ‏گرفتی بود که دکتر دبیکی در دهه پنجاه مورد استفاده قرار می‌داد.‏

بعد از اتمام جراحی، بیمار به ‏ICU‏ برده شد و مورد تراکئوستومی و گاستروستومی قرار ‏گرفت. وی 6 هفته با ونتیلاتور تنفس کرد و به خاطر نارسایی کلیه، دیالیز شد. ‏ به مدت یک ماه وضعیت دکتر دبیکی وخیم بود، او در ‏ICU‏ بستری بود که پنجره‌ای رو به ‏خارج نداشت، گاهی دچار دلیریوم می‌شد و گاهی هیچگونه پاسخی نمی‌داد، پزشکان ‏نگران بودند که وی دچار آسیب مغزی دائمی شده باشد، برای بهتر کردن شرایط و برای ‏اینکه وی از لحاظ روحی ارتقا پیدا کند و بتواند شب را از روز تشخیص دهد، یک سوییت ‏کامل بیمارستان تبدیل به یک ‏ICU‏ خصوصی برای دکتر شد.‏

در این حین بعضی از کمک‌ها از جاهایی رسیدند که انتظار آن نمی‌رفت. در 2 آوریل دکتر ‏لون ‏William W. Lunn‏ متخصص ریه تیم پزشکی، دختر 8 ساله‌اش الیزابت را به ‏بیمارستان آورد، در بیمارستان این دختر کوچک یک نقاشی کشید که منظره‌ای از درخت ‏و سبزه و رنگین کمان و پروانه بود و از پدرش خواست آن را به دکتر دبیکی بدهد.‏ دکتر لون می‌گوید: «باید دکتر دبیکی را می‌دیدید که چطور چشمانش روشن شد.» او ‏خواست الیزابت را ببنید، سرش را در دست گرفت و از وی تشکر کرد. سرانجام در 16 ‏ماه می دکتر دبیکی از بیمارستان مرخص شد، گرچه یک بار مجددا برای کنترل فشار ‏خون به بیمارستان برگشت.‏ در جریان بستری گاهی دکتر دبیکی شیطنت‌هایی می‌کرد مثلا خود را به خواب می‌ِزد تا ‏به حرف‌های پزشکان گوش کند.

روزی یکی از پزشکان از وی خواست بلند شود ولی او ‏خودش را به خواب زده بود. اینجا بود که دکتر وانمود کرد یک پمپ خون را که دبیکی در ‏دهه 30 برای ترانسفیوژن ابداع کرده بود، پیدا کرده. دبیکی چشمانش را گشود و شروع ‏کرد به دادن توضیحات مشروحی در مورد آن پمپ.‏ دکتر دبیکی در حالی که در یک رستوران در هوستون مشغول صرف شام است در مورد ‏آن جراحی می‌گوید: «یک معجزه بود، من واقعا الان نباید اینجا باشم».

هزینه معالجات دکتر دبیکی از یک میلیون دلار تجاوز کرد. بستری دکتر دبیکی با اسم ‏مستعار انجام شد، چرا که بعدا ممکن بود شرکت‌های بیمه ایراداتی در مورد هزینه‌های ‏صرف‌شده بگیرند. ‏

حالا دکتر دبیکی می تواند فواصلی را بدون کمک مستقلا طی کند ولی برای مسیرهای ‏بلندتر از یک اسکوتر موتوری استفاده می کند. گاهی وی با این اسکوتر در راهروها ‏مسابقه می‌دهد و پزشکانی از همه سنین وی را در جریان این بازی‌ها دنبال می کنند. ‏

دکتر دبیکی دوست دارد بنیه قبلی خود را پیدا کند تا باز بتواند مسافرت کند. دکتر وینتر ‏William L. Winters Jr‏ یک کاردیولوژیست تیم پزشکی وی می‌گوید :
«وقتی میِ‌بینم ‏جسم و ذهن با کمک هم چه کارهایی می توانند بکنند، تحت تأثیر قرار می‌گیرم. او میل ‏زیادی برای برگشتن به جاهایی دارد که قبلا بود و من فکر می‌کنم موفق به این کار ‏شود».

بیوگرافی کوتاه دکتر د‌بیکی:

در 7 سپتامبر 1908، «مایکل الیس د‌بیکی» و به عبارت ‏صحیح‌تر «مایکل دباغی»، در لیک چارلز ایالت لوییزینا ایالات متحده متولد شد. وی جراح ‏پیشگام قلب و عروق است و شعارش این است: «برای هیچ چیز جز کسب فضیلت ‏کوشش نکن»‏.

 والدین دکتر دبیکی هر دو جزو مهاجران لبنانی بودند. وی لیسانس و سپس دکترای ‏پزشکی خود را در نیواورلئان دریافت کرد. در جریان جنگ جهانی دوم داوطلب خدمت در ‏ارتش شد و به عنوان یک پزشک جراح خدمت می‌کرد. در سال 1948 به تگزاس رفت و ‏رئیس دپارتمان جراحی دانشگاه ‏Baylor‏ شد. وی جزو نخستین کسانی بود که جراحی ‏بای‌پس را انجام داد. در سال 1953 وی نخستین عمل موفقیت‌آمیز اندآرترکتومی را انجام ‏داد. در سال 1963 جایزه «آلبرت لازک» را برای پژوهش‌های دانش پزشکی دریافت کرد. ‏در سال 1963 تصویری از وی روی جلد مجله تایم به خاطر اقداماتش در جراحی قلب و ‏کوشش‌هایش در پیوند قلب مصنوعی چاپ شد.

در سال 1971 نام او در لیست اصلی ‏مخالفان سیاست‌های نیکسون قرار داشت.‏ در سال 1979 با دوست و همکار قدیمی خود دکتر دنتون کولی ‏Denton Cooley‏،اختلاف ‏پیدا کرد،‌زیرا بدون موافقت وی دکتر کولی نخستین عمل پیوند قلب مصنوعی را انجام ‏داده بود.‏

صبر و استقامت وی مثال‌زدنی است، وی سالها بعد از بازنشستگی هم‌قطارانش به کار ‏ادامه می‌دهد. در سال 69 مدال ملی آزادی به وی اعطا شد و در سال 1987 رئیس ‏جمهور وقت آمریکا –رونالد ریگان- مدال ملی دانش را به وی هدیه کرد.

وی تا به حال ‏بیش از 60 هزار نفر را عمل کرده است. در این لیست افراد مشهوری همچون بوریس ‏یلتسین دیده می‌شود که به دکتر دبیکی لقب «جادوگر قلب» داده است. ‏

بعد از بهبودی از دیسکشن آئورت، در 18 اکتبر 2006، دکتر دبیکی در کالج پزشکی ‏Baylor‏ حاضر شد تا موزه و کتابخانه جدید دانشکده را که به نام وی موزه و کتابخانه ‏دبیکی نامگذاری شده،‌افتتاح کند.‏

جنبه‌های تاریخی بیماری دیسکشن آئورت:

از لحاظ تاریخی نخستین بار رومیان ‏باستان در دو قرن قبل از میلاد مسیح متوجه این بیماری شدند. ‏ نخستین بار ‏Anreas Vesalius‏ در کتابش با عنوان ‏Fabrica‏ در سال 1543، آنوریسم ‏آئورت شکمی را از لحاظ کالبدشناسی توصیف کرد.‏

دیسکشن آئورت بیماران بسیار مشهوری را دست‌چین و گرفتار کرده است. بی‌شک دکتر ‏دبیکی ‏DeBakey‏ مشهورترین آنهاست. دکتر دبیکی یکی از مشهورترین جراحان قلب ‏جهان است.‏

اما در لیست قربانیان و نجات یافتگان از این بیماری اشخاص مشهور دیگری هم دیده ‏می‌شوند:‏

قربانیان:

کینگ جورج دوم، شاه بریتانیای کبیر : فوت در 25 اکتبر سال 1760.
Liese Prokop‏: وزیر کشور اطریش و برنده جایزه نقره المپیک

Lucille Ball‏ : هنرپیشه جانتان لارسون : آهنگ ساز جان ریتر : هنرپیشه ریچادر بیگز : هنرپیشه

اما مشهورترین درگذشته این بیماری کسی نیست جز آلبرت اینشتین، وی در 17 آوریل ‏‏1955 دچار دیسکشن آئورت شد. پنج سال پیشتر هم وی به خاطر آنوریسم آئورت ‏شکمی به وسیله دکتر رودولف نیسن تحت عمل جراحی قرار گرفته بود.‏

جان به در بردگان:

‏ اما در میان نجات یافتگان این بیماری دو شخص مشهور دیگر هم دیده می‌شوند، یکی از ‏آنها، ژرارد هولیه مربی مشهور سابق تیم فوتبال لیورپول و مربی کنونی المپیک لیون ‏است و دیگری دانیل دنت فیلسوف.‏

منبع: http://www.1pezeshk.com/archives/2007/05/post_484.html